Reserveziel

De reserveziel dragen we allemaal met ons mee. Doordat al onze bewegingen, woorden en handelingen voortdurend in kaart worden gebracht en worden opgeslagen, al vanaf de geboorte.

Onze reserveziel past op een schijf ter grootte van een USB-stick of, of meer waarschijnlijk staat hij of zij ergens in de cloud. Door kunstmatige intelligentie kan de reserveziel ons helpen, ons corrigeren en ons mogelijk in stereo laten denken. Dat gebeurt al natuurlijk. We zijn er al bijna aan gewend dat we te zien krijgen waar we zin in hebben op de momenten waarop we dat denken nodig te hebben.

Zie het als een digitale versie van het menselijk genoom die ongevraagd van elk mens wordt gemaakt, die voortdurend wordt bijgewerkt en opgeslagen en gebruikt. Wie heeft het eigendom over onze reserveziel? Dat is een vraag die we onszelf terecht mogen stellen.

Als aan deze reserveziel niet alleen maar output, maar ook input gegeven wordt door middel van impulsen van buitenaf, dan kan dat ons gedrag beïnvloeden, bijvoorbeeld met als doel om ons meer te doen consumeren. Binair denken, het gecodeerd denken in het één en tegelijkertijd ook in het ander, in aan en in uit, is daar één van de bijkomende gevolgen van. Wanneer groepen mensen in elkaars omgeving wonen waar alles open is dan is er sprake van een gestuurd geheel, een stad van zoemende bijen waarin altijd voldoende wordt geconsumeerd. Opium voor het volk, zei Karl Marx ooit over de kerk als instituut om de bevolking in toom te houden. Tegenwoordig bestaat dat opium uit een genoom van code die de mens in zijn dagelijks handelen kan beïnvloeden, en dreigen wij, in een wereld waarin enerzijds grenzen verdwijnen en de wereld steeds opener wordt, opgesloten te worden in de gated community waarvan wij zelf de sleutel zijn kwijtgeraakt.